Pokazywanie postów oznaczonych etykietą najglosniejsze. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą najglosniejsze. Pokaż wszystkie posty

piątek, 25 kwietnia 2014

Zwłoki z Cleveland czyli era, którą trzeba zapomnieć


Rafał Jurasiński
Historia Theodore'a Stepiena w Cavaliers to najczarniejszy okres w historii organizacji. Okres przepełniony irracjonalnymi wymianami, złymi decyzjami personalnymi, nagłym odwrotem fanów, pieniędzmi wyrzuconymi w błoto, aż w końcu bardzo realnym upadkiem drużyny. 3-letnie panowanie Teda jest jak zły sen dla kibiców Cavs. Jeśli nie znacie tej historii weźcie butelkę wody, otwórzcie okno i nastawcie się na szereg informacji, które dla kibica Winno - Złotych będą trudne do przełknięcia.

Ted Stepien fortuny dorobił się jako właściciel ogólnokrajowego serwisu ogłoszeniowego. Miłość do sportu towarzyszyła mu od dziecka, zresztą aktywnie uprawiał koszykówkę i futbol na uniwersytecie. Niestety, talent nie pozwolił mu zajść daleko jako sportowiec, postanowił więc zrealizować się jako zarządca. Bogactwo dało mu możliwość zaopiekować się stosunkowo młodym klubem NBA i tak 55-letni businessman o prawdopodobnie polskich korzeniach stał się większościowym właścicielem Cavaliers w 1980 roku.

Cierpliwość nie była mocną stroną niedoświadczonego właściciela. Stepien postanowił uczynić Cavaliers potęgą jak najszybciej. Na stanowisku trenera zatrudnił Billa Musselmana, który zasłynął z dobrej pracy na uniwersytecie Minnesota. Kolejnym ruchem pryncypała było rozdanie rekordowo wysokich kontraktów, wartych 2 miliony "zielonych' trójce graczy, Scottowi Wedmanowi, Jamesowi Edwardsowi i Bobby'emu Wilkersonowi. Gracze ci może nie byli najgorsi, ale nie sprostali pokładanym w nich nadziejom. Wedman, dwukrotny all-star, przegrywał z kontuzjami i szybko opuścił Ohio za kolejnego mało znaczącego gracza i picki w drafcie,a Edwards odszedł rok później za kolejne picki draftowe, które były ulubioną kartą przetargową potomka polskiego emigranta Stępnia.

Początek sezonu 80/81 przeszedł do historii z jeszcze jednego powodu. Ni stąd ni zowąd właściciel podziękował za pracę uwielbianemu w Cleveland komentatorowi Joe Taitowi! Tajemnicą poliszynela było, że to głośna krytyka ze strony Taita była powodem zwolnienia. Stepien nigdy tego nie przyznał tłumacząc zmianę prozaicznymi powodami. Przy okazji Stepien zrezygnował z usług nieprzychylnego mu radia WWWE wiążąc się z zaprzyjaźnionym WBBG.

W ciągu kilku tygodni zarządca roztrwonił cały kredyt zaufania wśród fanów. Media przechrzciły ekipę Cavs na Cleveland Cadavers (zwłoki). Podczas ostatniego meczu sezonu w hali zebrał się tłum niewidziany tam od dwóch lat i manifestował poparcie dla Taita oraz dezaprobatę dla poczynań właściciela. Stepien tamtego dnia musiał ewakuować się z miasta.

Hardy Ted ani myślał opuszczać klubu. W kolejnym sezonie wspiął się na wyżyny swojego menadżerskiego beztalencia. Zwolnił podczas niego TRZECH trenerów i zatrudnił CZTERECH!!! Sezon zaczął Don Delaney, który zastąpił Muselmana już podczas poprzedniego sezonu. Następnie drużynę prowadził Bob Kloppenburg, a po nim ikona w świecie trenerskim Chuck Daly. Daly, wtedy jeszcze na początku swojej wielkiej kariery, na skutek potencjału zawodniczego wycisnął bilans 9-32 czym nie zadowolił przełożonego i musiał opuścić miasto. Kto został jego następcą? Tego nie przewidzieliby najstarsi Indianie! Za ster chwycił Bill Musselman!!! Tak, ten sam Musselman, ktory z hukiem wyleciał na początku tej karuzeli! Ted Stepien swój wybór wytłumaczył tak: "Bill wygrał 25 meczów z drużyną w której grali Mike Bratz, Roger Phegley, Mike Mitchel, Bill Laimbeer i która naprawdę nie miała ławki." Tłumaczył, że po czasie zrozumiał jak dobrym trenerem jest Musselman i ile zrobił dla klubu. Wymieniona wyżej czwórka zawodników to jedyni gracze stanowiący jakąś wartość wedle menadżera. Sezon później wszyscy grali już dla innych klubów.

Najgłupszą (lub najbardziej pechową) decyzją, która dała Stepienowi wieczną sławę była wymiana z Lakers w 1980 roku na mocy której otrzymaliśmy pierwszorundowy draft 80 (Chad Kinch) oraz Dona Forda, a oddaliśmy jednego z najlepszych graczy Butcha Lee i draft w 1 rundzie 82. Jako, że byliśmy na samym dnie, a Lakers świętowali mistrzostwo wymiana była "szóstką w totka" dla Jeziorowców, którzy z jedynką wybrali Jamesa Worthy. To jedyny przypadek w historii ligi, żeby aktualny mistrz wybierał w drafcie jako pierwszy. Wszystko to dzięki naszemu Stepienowi. Komisja ligi wprowadziła zasadę na mocy której od tamtej pory żaden klub nie może oddać wyborów w pierwszej rundzie draftu rok po roku. Prawo to (z czasem rozbudowane) zwie się "Stepien rule". Jak widać nasz wodzirej zmusił władze ligi do myślenia.

Macie dość? Proponuje łyk wody przed kolejnym akapitem, albo nawet coś mocniejszego...

W trzecim sezonie rządów businessmana atmosfera w Richfield coliseum była strasznie napięta. Wszystko za sprawą kolejnych pomysłów Teda. Transfery, podpisywanie wolnych agentów, gra zespołu, oddawanie picków, marnowanie pieniędzy, zwalnianie zasłużonych dla klubu ludzi to jeszcze nie wszystko. Stepien zapragnął zmienić nazwę klubu na Ohio Cavaliers. Pomysł ten uzasadniał topniejącą publiką w hali i planował przypuścić ekspansję na cały stan. Według niego klub miałby grać mecze także poza Cleveland w Cincinati, Pitsburghu, Colombus a nawet w Toronto i Nowym Jorku!!! Zabieg ten miałby na celu powiększyć rzesze fanów Cavs. Inną opcją było przeniesienie klubu do Toronto pod nazwą Toronto Towers. Na szczęście pod olbrzymią presją mieszkańców Ted zgodził się odsprzedać drużynę braciom Godonowi i Georgowi Gund za 20 mln$, co uratowało nasz zespół przed unicestwieniem. Przez 3 lata rządów Stepiena Cavs osiągnęli bilans 66-180, wymienili pięciu coachów i roztrwonili horrendalną wówczas sumę 15 mln dolarów.

Co się działo z naszym bohaterem dalej? Przejmował on kolejne kluby w ligach CBA i GBA na krótkie okresy, aż w końcu w roku 2003 już jako sędziwy starzec, utworzył ...własną ligę. Liga United Pro Basketball League zrzeszała zaledwie 4 teamy z okolic Ohio. Stepien zaopiekował się również zespołem softballu Cleveland Competitors. Próżno szukać informacji na temat tej drużyny w sieci.

Ted Stepien zmarł w swoim domu w 2007 roku (82 lata). Do dziś jego przygoda z Cavaliers wspominana jest przez jednych z przerażeniem, a przez innych z uśmiechem. Trener Musselman na łamach New York Times w 1982 roku powiedział "chciał mieć playoffy natychmiast i w kółko o tym mówił". Oddać Stepienowi trzeba, że na koniec ostatniego sezonu potrafił przyznać się do błędu - "zrobiliśmy błędy i bierzemy za nie odpowiedzialność'. Przez wielu dziennikarzy postać Teda jest nieco wybielana. Piszą, że w sumie nie był to zły gość tylko miał wielkiego pecha. W Cleveland sądzą jednak co innego.

Warunkiem przejęcia drużyny przez Gundów był wyjątek zrobiony przez ligę dla naszej drużyny, która zezwoliła nam na wybory w drafcie pomimo, że takowych nie posiadaliśmy (w pierwszych dwóch rundach). Stepien przehandlował właściwie wszystkie do 1986 roku. Władze ligi upchnęły nas w stawce i dzięki temu mogliśmy szybko odbudować skład. Właśnie w 1986 dostaliśmy jedynki w 1 i 2 rundzie i zamieniliśmy je na Brada Daughert'ego i Marka Price'a co zapoczątkowało okres hossy i definitywnie pozwoliło odciąć się od spuścizny Stepiena. Stepien wymienił kilkadziesiąt wyborów w drafcie! A teraz najbrutalniejszy fragment tego tekstu, a więc lista najbardziej znanych koszykarzy, wybranych przez inne kluby za picki wymienione z Cavaliers Stepiena. To będzie bolało...

James Worthy - 1982 do Lakers z nr.1
Detlef Schrempf - 1985 Mavericks, 8
Sam Perkins - 1984 Mavericks, 4
Derek Harper - 1983 Mavericks, 11
Dennis Rodman - 1986 Pistons, 27
Roy Tarpley - 1986 Mavericks, 7
Greg Kite - 1983 Celtics, 21

W obliczu opisanych wydarzeń cierpliwość Dana Gilberta dziwić nie powinna.

czwartek, 27 lutego 2014

Najgłośniejsze wymiany Cavs (5). Brakujące ogniwo


Rafał Jurasinski
Początek sezonu 2008/09. Cavaliers rozczarowani poprzednimi rozgrywkami i porażką z Bostonem w finale konferencji dochodzą do wniosku, że najbardziej "kuleje" pozycja rozgrywającego. Nie szukają daleko, nieopodal w Milwaukee miejscowi decydenci zgadzają się oddać za miedze robiącego stałe postępy playmakera, Mourice'a Williamsa.


Duża wymiana z minionego sezonu nie doprowadziła Cavs do upragnionego mistrzostwa i pokazała, że LeBron James wspomagany Illgauskasem, Wallacem, Szczerbiakiem i Westem to za mała siła na doświadczony Boston Celtics. Minimalna porażka w PO wskazywała, że zmiany powinny być kosmetyczne, a najsłabszym ogniwem wyjściowej piątki uznano Delonte Westa. Ówczesny GM Denny Ferry nie szukał rozgrywającego z wielkim doświadczeniem. Postawił na zawodnika "na dorobku" przed którym malowała się ciekawa przyszłość. Mo Williams wraz z "Królem" mieli stworzyć najlepszy duet ofensywny w lidze i doprowadzić Cavs do mistrzostwa NBA.

Straty po naszej stronie były niewielkie. Oddaliśmy Joe Smitha, dla którego bycie wymienionym stało się chlebem powszednim. Aż 15 razy pakował walizki i przedstawiał się w nowym miejscu pracy. Razem ze Smithem (odszedł do Thunder) straciliśmy kolejnego podróżnika (11 klubów w karierze) Damona Jonesa, który zasilił Bucks. Jones był powszechnie lubianym zawodnikiem Cavs z racji na jego akceptacje dla swojej pozycji w drużynie, typowego zadaniowca, z której wywiązywał się bardzo dobrze. Niemniej jednak transfer jak najbardziej na plus. Dwóch zaawansowanych wiekowo rezerwowych za świetnego rozgrywającego z możliwością dalszego rozwoju. Skład wydawał się być kompletny.

Drużyna z Mo grała świetnie. Wygrała aż 66 meczów w sezonie regularnym, stając się jedną z najlepszych w historii regular season. Williams zagrał w ASG w którym zdobył 12 punktów. Wszystko wyglądało pięknie do czasu finału konferencji gdzie nie sprostaliśmy Orlando Magic. Byliśmy zdecydowanym faworytem tej serii, lecz zabrakło  nieco pokory i chłodnej głowy w końcówkach zaciętych spotkań, które rozgrywane były na zasadzie "jak trwoga to do Boga", a nasz Bóg jednak wszechmocny nie był, choć nie dużo mu brakowało do doskonałości. Seria z Magic pozostanie w pamięci kibiców Cavs na długie lata...

Kolejny sezon to znów świetna gra w sezonie (61 W) i rozczarowanie w play-off gdzie lepszy był Boston wygrywając 4-2. To znów niemiła niespodzianka dla nas, gdyż faworytem był zespół z Ohio. Bolało też to, że wszystkie mecze tej serii kończyły się różnicą powyżej 10 punktów i kilka razy kompletnie nie nawiązaliśmy walki z Celtami. Był to koniec wielkiego składu Cavs. Rok później wylądowaliśmy na samym dnie.

Mo Williams po odejściu Jamesa miał stać się liderem drużyny, która przecież złego składu wcale nie miała. Zadanie to było jednak za trudne dla niego. Drużyna rozsypana psychicznie i trapiona kontuzjami przegrywała mecz za meczem. Sternicy Cavs postawili na odbudowę poprzez draft, a Mo był najbardziej łakomym kąskiem z naszego składu. Zgłosili się po niego Clippers oddając nam Barona Davisa i swój pick w pierwszej rundzie nadchodzącego draftu. Pick ten okazał się potem numerem jeden zamienionym na Kyrie Irvinga. Tym samym Mo Williams po raz drugi stał się bohaterem świetnego transferu! Podczas 2,5 roku w Cleveland zrobił wystarczająco dużo, aby zapamiętać go dobrze. Oklaskując popisy Irvinga pamiętajmy,że gdyby nie opisywany transfer Kyriego nie byłoby w Cleveland!

W kolejnej części "wszystko na jedną kartę" czyli ostatni sezon LBJ... coming soon!

czwartek, 23 stycznia 2014

Najgłośniejsze wymiany Cavs (4) - Wymiana królewskiej świty


Rafał Jurasiński

Po wyraźnie przegranych finałach NBA ze Spurs w 2007 stało się jasne, że LeBron James potrzebuje nieco lepszych i bardziej doświadczonych kolegów, ażeby przeciwstawić się sile Zachodu w kolejnych finałach. Szukano długo, bo aż do końca lutego 2008. Wtedy też w Ohio uderzyła bomba transferowa, która przyniosła do klubu czterech graczy o bardzo znanych personaliach. Za kilka miesięcy mieliśmy być mistrzami świata!!!


Ben Wallace, Joe Smith, Wally Szczerbiak i Delonte West kosztem Drew Goodena, Shannona Browna, Larry Hughesa, Cedrica Simmonsa, Iry Newble'a oraz Donyela Marshala do tego dla nas przyszły draft w drugiej rundzie zamieniony na Danny Greena (tak, tak, tego z SA Spurs). Cała transakcja między trzema klubami: Cavs, Bulls i Sonics. W teorii majstersztyk! Za czwórkę przeciętnych lub słabych koszykarzy i dwójkę przyzwoitych, ale nie spełniających oczekiwań otrzymujemy pakiet złożony z dwóch All-Starów, najlepszego defensora ligi, byłej jedynki w drafcie i solidnego playmakera. James potakująco machał głową, kto nam teraz fiknie???

Ben Wallace był głównym elementem wymiany. Mistrz ligi z Pistons 2004, cztery występy w Meczu Gwiazd, czterokrotny najlepszy defensor, cztery razy w II piątce rozgrywek i raz w trzeciej. Jedna z najbardziej znamienitych postaci początku tysiąclecia w NBA, do tego cechy wolicjonalne predestynujące go do zdobywania najwyższych laurów.

Wally Szczerbiak grając dla Wolves zasłynął jako świetny strzelec. Kolejne etapy kariery były może nieco słabsze, ale przychodząc do nas miał odciążyć "Króla" rzucając wiele z dystansu. Wciąż uważany za jednego z lepszych SG w lidze. Na swoim koncie wiele świetnych meczów w PO i występ w ASG. Do tego nazwisko, które wymawialiśmy lepiej niż on sam. Fonetycznie przedstawiał się jako "Zur - bee - ak". 'Sz' i 'Cz' następujące po sobie występują tylko w polskim, a więc niewątpliwie przodków miał polskich.

Joe Smith to numer pierwszy draftu 1995. Wielka, niespełniona nadzieja, która podczas kariery "zaliczyła" 12 klubów. Typowy role player, zdolny odegrać swoją rolę w 100%. Mistrzowskie teamy zwykle mają takich raczy w swoich składach, a Smith miał wielką chrapkę na przywdzianie mistrzowskiego pierścienia.

Delonte West w Seattle był rezerwowym rozgrywającym. Przychodząc do nas od razu wskoczył do piątki. Grał naprawdę nieźle zaskakując rywali nietypowym rzutem. Głośniej było jednak o nim poza parkietem za sprawą dragów, przygód z bronią, alkoholu oraz.... dobierania się do matki LeBrona!

Wymiana, chociaż miała przynieść mistrzostwo nie okazała się strzałem w dziesiątkę. Smith i Szczerbiak nie dawali nic poza solidnością z ławki, natomiast Wallace nie był już tak efektywny pod bronionym koszem. Jednak sama jego obecność na parkiecie była na tyle istotna dla drużyny, że jego pojawienie się w Cavs należy jednoznacznie ocenić na plus. Zaskoczeniem był Delonte, który doszedł jako uzupełnienie wymiany a rozwinął się u boku Jamesa na dobrego, a przede wszystkim potrzebnego drużynie gracza. Sezon zakończyliśmy ze słabym jak na taki skład bilansem 45-37, a rozgrywki na drugiej rundzie PO pokonani przez Boston.

Potęga Cavs miała ukazać się w pełnej krasie w kolejnym sezonie, kiedy skład był już zgrany ze sobą i uzupełniony nowym, świetnym rozgrywającym Mo Williamsem. Bilans 66-16 w zasadniczym był kosmiczny, ale w PO nie sprostaliśmy Orlando Magic. Z punktu widzenia dnia dzisiejszego po prostu trudno w to uwierzyć, żeby drużyna oparta na Howardzie mogła pokonać team Jamesa. Tamta seria powinna była zakończyć się sweepem z naszej strony. Być może przeważyły umiejętności szkoleniowców, a może dyspozycja dnia?

Omawiany transfer nie spełnił oczekiwań fanów Cavaliers, chociaż w sezonie zasadniczym byli najlepszą drużyną ligi. W kolejnych trzech częściach będziemy prezentować transfery, które miały usprawnić naszą maszynę walczącą o prymat w lidze. Jak już wiemy seria czterech wymian w latach 2007 - 2010 zakończyła słynna "The decision".

Na koniec zobaczmy co do powiedzenia na temat tej wymiany ma Cezary Szwarc, wszak dzięki niej stał się kibicem CC idąc tropem uwielbianego BIG BENA.



Zimą 2007/08 całe Cleveland żyło jeszcze przegranymi finałami z San Antonio Spurs. Chcąc przygotować się na walkę z jeszcze silniejszymi niż przed rokiem rywalami, zarząd Cavs postanowił wzmocnić skład budowany wokół LeBrona Jamesa. Po wielu spekulacjach do skutku doszła wielka wymiana. CC starali się obstawić LeBrona dobrymi strzelcami z dystansu - dodając Wally'ego Szczerbiaka i Delonte Westa. Pod kosz miało zaś trafić dwóch weteranów - Joe "Beast" Smith i Ben Wallace - mój idol, który sprowadził mnie do C-Town. Osobiście cieszę się, że doszło do tej wymiany, choć zespół ten i tak nie wygrał mistrzostwa. Może dlatego, że ten poprzedni też nic nowego by nie wniósł. Najbardziej cieszy to, że Ben przyprowadził mnie do organizacji, w której w końcu znalazłem "swój klub" do kibicowania - wcześniej byłem fanem zawodników... teraz już trochę całej ligi. To była dobra próba GM'a, ale Joe Smith nigdy nie był graczem, na którego liczono wybierając go w drafcie 1995, z kolei Wallace w ataku był dnem, a w obronie, której miał być trzonem, nie dawał już sobie rady jak lata wstecz. Delonte West miał problemy z głową, ale za to dobrze podrywał panie w średnim wieku. Wally'ego zapamiętałem wyjątkowo dobrze - jako bardzo inteligentnego strzelca. 

Wspominam tamten czas dobrze, aczkolwiek kto wie... może gdyby menadżer postawił wtedy na inną wymianę Cavaliers byliby już mistrzami NBA, a LeBron James nadal grałby dla swojej rodzimej organizacji.

wtorek, 14 stycznia 2014

Najgłośniejsze wymiany Cavaliers (3) Larry Nance


Rafał Jurasiński
Maszyna czasu zabiera nas dziś do roku 1988. Rodząca się potęga Cavaliers poszukuje wzmocnienia na mocnym skrzydle. Drużyna walczy o pierwszy od dawna awans do play-off. Okno transferowe powoli zamyka się, ale w ostatniej chwili władze klubu obwieszczają hitowy transfer. Do Cleveland trafia świetny skrzydłowy Suns Larry Nance!

Transfer odbija się echem w całej lidze. Oprócz naszego bohatera Cavs otrzymują solidnego SF Mike'a Sandersa i pierwszorundowy draft '88, którym potem okazał się być numer 22 i niewiele znaczący Randolph Keys. Straty są spore, klub opuszcza wielce utalentowany playmaker Kevin Johnson, który przegrywa rywalizacje z Markiem Price'm, a wobec swojego nietuzinkowego talentu ma ambicje być numerem jeden w innym klubie. Wraz z Key-Jey'em otoczenie zmieniają dwaj zadaniowcy: Tyrone Corbin i Mark West. Do interesu dokładamy jeszcze picki, pierwszorundowy, który zostanie zamieniony niebawem na Dana Majerle (czytaj: NWC (2)) oraz dwa drugorundowe, które wielkich korzyści Suns nie przynoszą (Dean Garrett, Greg Grant). Z punktu widzenia czasu wymiana udana dla obydwu klubów, które stały się czołowymi ekipami NBA. Suns zagrali nawet w finałach ligi mając trzech graczy z tej wymiany w pierwszej piątce: Kay Jay, Dan Majerle i Mark West, ale to Charles Barkley był główną postacią tamtej ekipy.

Cavaliers po udanych draftach (w końcu!) mieli świetny trzon zespołu. Jeden z najlepszych centrów ligi, wybrany z jedynką w drafcie Bradley Daugherty. Pozycja centra była wówczas kluczowa i większość drużyn opierała grę na środkowych. Wspomnimy choćby takich graczy jak Kareem Abdul Jabbar, Moses Malone, Pat Ewing, Hakeem Olajuvon, Dave Robinson, Mark Eaton. Na rozegraniu brylował Mark Price uznawany wraz z Johnem Stocktonem za czołowego rozgrywającego ligi. Hot Rod Williams, wartościowy na pozycjach 4-5, a także rewelacyjny obrońca Craig Ehlo. Nance był dopełnieniem wyjściowej piątki i świetnie wkomponował się w drużynę prowadzoną przez Lenny Wilkensa.

Larry Nance przyszedł z Arizony po 6,5 sezonu rozegranego dla Suns. Co ciekawe dokładnie tyle samo rozegrał dla Cavaliers. Odchodząc z Suns notował 21.1 pkt i 10.0 zb na mecz. Miał też za sobą udział w Meczu Gwiazd. W Ohio prawie za każdym razem gościł w rozgrywkach posezonowych, a Cavs w kolejnych latach mieli bilans: 42-40 (6 miejsce na wschodzie), 57-25 (3), 42-20 (7),  33-49 (poza PO), 57-25 (3), 54-28 (3), 47-35 (6). Te 6 sezonów określane jest mianem najlepszych w historii Cavaliers. Podobnych sukcesów doświadczyliśmy dopiero w erze LeBrona Jamesa, ale ówczesna siła zespołów Wschodu była nieporównywalnie większa. Chicago Bulls, które aż czterokrotnie eliminowało nas z play-off uznawane jest za jedną z najlepszych drużyn w dziejach. Cavaliers z Nancem przegrywało z nimi dwukrotnie 3-2 tracąc zwycięstwo w ostatnich sekundach spotkań. Rywalizacje te przeszły do historii NBA. Poza Bulls mieliśmy jeszcze Pistons z Thomasem, Dumarsem i Rodmanem. Celtics (Bird, Parish, McHale) czy Knicks z Ewingiem i 76ers z Barkleyem. Nance wspomagał nas średnimi w okolicach 17 punktów i 9 zbiórek. Dwukrotnie wystąpił w Meczu Gwiazd. Zakończył bogatą karierę w wieku 34 lat jako gracz Cavaliers. Jego koszulka wisi pod kopułą hali wśród zaledwie sześciu zastrzeżonych numerów. Nikt nie ma prawa wystąpić z numerem 22.

Trio Price - Daugherty - Nance uczyniło Cavaliers organizacją rozpoznawalną na całym świecie. Pech chciał, że akurat wtedy rozpoczynała się wielka kariera Michaela Jordana i Chicago Bulls. Mecze Bulls - Cavaliers były ozdobą rozgrywek. Właściwie Byki były jedyną drużyną z którą nie mogliśmy sobie wówczas poradzić. W konfrontacjach z Pistons, Celtics i Knicks na pczątku lat 90-tych zwykle byliśmy górą. Złota era Cavaliers skończyła się wraz z odejściem Larry Nance'a...

Transfer Larry Nance'a oceniamy jako najlepszy w historii Cavaliers!

poniedziałek, 23 grudnia 2013

Najgłośniejsze wymiany Cavs (2) - Thunder Dan

Rafał Jurasiński
Dziś cofniemy się do roku 1995. Wciąż było czuć zapach bardzo udanych występów na początku dekady, ale wobec kończących się karier liderów drużyny, Cavaliers poszukiwali nowej tożsamości. Do głosu zaczyna dochodzić utalentowany rozgrywający Terrell Brandon, który tworzył parę obrońców z Bobby Phillsem. Zarząd ściągnął dla nich mentora w postaci trzykrotnego All-Stara, finalistę NBA, najlepszego strzelca z dystansu w lidze i świetnego obrońcę - Dana Majerle! 

Postać Dana Majerle w tamtym czasie była doskonale znana w NBA. Jego Phoenix Suns byli jedną z najpopularniejszych drużyn w lidze i do dziś mają oddane grono fanów, którzy wówczas pokochali "Słońca". Majerle grał u boku Charlesa Barkleya, Kevina Johnsona, Marka Westa czy Cedrica Ceballosa. Ich największym sukcesem był udział w finałach NBA 1993 gdzie nie sprostali Chicago Bulls (2-4). Dan był dwukrotnie wybierany do drugiej piątki najlepszych obrońców i dwa razy był najlepszym strzelcem trzypunktowym. Słynął również z "żelaznego" zdrowia, w pięciu kolejnych sezonach nie opuścił meczu z powodu kontuzji!

Curriculum Vitae gracza przedstawiało się imponująco. Problem był taki, że "Dan Grzmot" miał już na karku 30 lat. Ryzyko podjęte przez Cavs nie było jednak zbyt wielkie, bo w zamian do Phoenix oddaliśmy nieco przecenianego Johna "Hot Roda" Williamsa. Williams był ważnym członkiem rotacji w czasach największych sukcesów. Czuł się swobodnie jako zmiennik Daugherty'ego i Nance'a. Kiedy jednak dwójka wysokich liderów rozstała się z Ohio, Williams nie potrafił godnie zastąpić żadnego z nich. Mimo niezłych statystyk włodarze Cavaliers byli rozczarowani Johnem, tym bardziej, że pobierał on z kasy solidne wynagrodzenie. Williams pożegnany został z należytym szacunkiem, gdyż bronił barw klubowych przez pełne 9 sezonów i jako 32-latek był bliski zakończenia koszykarskiej przygody. W dodatku do Cleveland przyjeżdżała 2 lata młodsza gwiazda razem z Antonio Langiem (nie zrobił kariery w NBA) oraz pierwszorundowy draft 1997, którym później okazał się Brevin Knight. Jednoznacznie wymianę należy uznać za dobrą.

Mimo sporych oczekiwań przygoda "Grzmota" z Cavs trwała zaledwie rok. Co prawda zwyciężyliśmy o 4 mecze więcej niż rok wcześniej (47-35), ale w pierwszej rundzie PO zostaliśmy "zmieceni" przez Knicks. Majerle zmniejszył swoje przeciętne we wszystkich statystykach i po sezonie został zwolniony z kontraktu (po paru dniach podpisał umowę z Miami).

Zarówno Shawn Kemp jak i Dan Majerle przychodzili do nas jako gracze o statusie gwiazdy. Żaden z nich nie potrafił jednak wokół własnej osoby scalić drużyny i przebić przez pierwszą rundę play-off. Wówczas do Cleveland przypięto łatkę miasta prowincjonalnego, w którym nie ma miejsca dla gwiazdy. Kolejne lata pokazały, że "coś jest na rzeczy".

Bohater dzisiejszego odcinka miał już okazję brać wcześniej udział w wymianie przygotowanej przez Cleveland i Phoenix. W tejże wymianie był zaledwie "pickiem" w drafcie, a do C-town przyszedł jeden z najlepszych graczy w historii organizacji... o tym już w następnym odcinku.

czwartek, 19 grudnia 2013

Najgłośniejsze wymiany Cavaliers (1). Reign Man


Rafał Jurasiński

Zaczynamy dziś nowy cykl w którym będziemy omawiać transfery, które zmieniały oblicze Cavs. Przypomnimy zawodników żegnanych przez fanów ze łzami i tych witanych gromko i radośnie. Ocenimy kto spełnił oczekiwania zarządu, a kto zawiódł. Na początek wymiana na poziomie All Star i przybycie do Ohio niepokornego Reign Mana!


25 września 1997 roku to jedna z bardziej przełomowych dat w historii klubu. Tego dnia nasza drużyna pozbyła się dwóch swoich najlepszych graczy, uczestników Meczów Gwiazd z minionych lat - Terrella Brandona i Tyrone Hilla. W zamian otrzymała z Seattle Supersonics jedną z największych gwiazd ligi Shawna Kempa.

Sezon 1996/97 był rozczarowujący dla Cavs. Drużyna ominęła play-off notując wcale nienajgorszy bilans 42-40. Trener Mike Fratello i włodarze klubu byli jednak mocno nastawieni na sukces, a w ekipie brakowało przesłanek na lepsze jutro, chociaż liderzy byli w najlepszym, koszykarskim wieku. Drużyna Fratello słynęła z twardej obrony. Cavs bronili najlepiej w całej lidze, a mecze kiedy przeciwnik nie rzucał 80 punktów zdarzały się nader często. Dnia pewngo Orlando Magic z Shaquille O'Nealem i Anfernee Hardawayem rzucili w Gund Arena zaledwie 57 punktów. Cavs jednak mieli też najsłabszy atak ligi. Niejednokrotnie zdobywali sześdziesiąt kilka punktów. Potrzebny był wstrząs i takim z pewnością było zakontraktowanie ligowej gwiazdy Shawna Kempa.

W wymianie wzięły udział 3 drużyny. Cleveland oddało do Milwaukee Bucks Brandona, Hilla i pierwszorundowy draft w kolejnym roku (nr 19, wybrany został Pat Garity). Pozyskaliśmy Kempa i Shermana Douglasa z Bucks, którego miesiąc później przehandlowaliśmy do Nuggets za Grega Grahama. Seattle zyskało natomiast Vina Bakera z Bucks, kilkukrotnego All - Stara.

Jak wyglądał kolejny sezon z Kempem? Trzeba przyznać, że nieźle. Fratello wciąż trzymał w ryzach obronę, ale ta przy lepszym ataku pozwalała rywalom na więcej. Co najważniejsze odnieśliśmy w sezonie 5 zwycięstw więcej i weszliśmy do PO. Rozstawieni z szóstką ulegliśmy mocnej Indianie z Reggie Millerem 3-1. Trzeba wspomnieć, że mieliśmy wówczas fenomenalny zaciąg z draftu. Cała czwórka pozyskana odgrywała czołowe role w drużynie i za plecami Kempa brylowała w czołówkach klubowych statystyk, a byli to Brevin Knight, Derek Anderson, Cedric Henderson i ... Zydrunas Illgauskas.

Kolejne 2 sezony nie były jednak udane dla Kawalerii. Kończyliśmy je z ujemnym bilansem, a nasze "młode wilki" zawodziły oczekiwania i nie rozwinęli się na miarę talentu. Jedynie Illgauskas dzielnie stał u boku Kempa, ale i on złapał kontuzję, która wyeliminowała go z całego sezonu 1999/2000.  Shawn Kemp po trzech latach gry dla Cleveland Cavaliers opuścił w końcu drużynę i poszedł do Portland. Sezony w Cleveland były jednak ostatnimi dobrymi w wykonaniu Shawna. Nigdy już nie wrócił do formy.

Kemp wprowadził Cavs do fazy posezonowej i zagrał raz w ASG wybrany przez kibiców do pierwszej piątki. Kilka lat temu znalazł się także w najlepszej piątce w historii organizacji z Ohio,ale myślę, że nieco na wyrost. Mimo dobrych statystyk okres gry Kempa trzeba ocenić dość krytycznie. Nie pomogli Kempowi działacze, nie ściągając jeszcze jednego lidera do drużyny. Otoczony debiutantami i drugoroczniakami Kemp oprócz pierwszego sezonu nie poprowadził drużyny do zwycięstw. Wymagania względem niego były zbyt duże. Niemniej jednak Shawn Kemp przez 3 lata gry dla Cavs zapisał się bardzo pozytywnie w historii klubu i wspominany jest nad jeziorem Erie pozytywnie.

Co byłoby gdyby do transferu nie doszło? Zgrana grupa graczy Brandon (2xASG), Hill (1xASG), Chris Mills, Bobby Phills, Bo Sura, Vitaly Potapenko, Danny Ferry (najlepiej broniąca paka w NBA) wzmocniona wspomnianą czwórką z draftu mogła dać mieszankę wybuchową na miarę dzisiejszej Indiany Pacers i przez dłuższy czas grać w play-off. Należy nadmienić, że ani Brandon ani Hill nie naciskali na transfer i dobrze czuli się w Cleveland. Zamiast koszykarzy grających dla zespołu dostaliśmy gwiazdę koncentrującą uwagę wokół siebie, co tylko na jeden sezon okazało się dobrym rozwiązaniem. Dzisiaj Shawn Kemp kojarzony jest przede wszystkim ze Seattle SuperSonics z którymi osiągał wielkie sukcesy. Przylgnęły do niego też łatki "pijaka, ćpuna i dziecioroba". Ten ekscentryczny zawodnik z dynamitem w nogach kończył karierę na peryferiach koszykówki zapomniany przez fanów. Do NBA wniósł jednak bardzo dużo, także do naszego Cleveland Cavaliers.